بخاطر خیانت صاحب وبلاگ به عشقش...صاحبی که همه چیزم مال اون بود...دلم و چشام و عشقم...

دیگه این وبلاگو ادامه نمیدم اگرم بدم دوستانه خواهد بود.

با آرزوی موفقیت همه شما دوستان عزیز...

فقط تورو خدا تو انتخاب عشقتون دقت کنین و زود به کسی اعتماد نکنین...

هیچ حسی نباشه هیچ عشقی نباشه
یه روز خواستیم جدا بشیم بریم خیلی ساده

این بارونه چشمام تمومی نداره
آخه دلم برای تو یه بیقراره قراره قراره

گفتی نمی خوامت عاشقت نمیشم
گریه هاتم دیگه برام فایده نداره

دیدی که عاشقت کردم خودت گفتی که فکر نمی کردم
اینجوری عاشقت بشم
ولی دیدی که عاشقت کردم

اما من واسه تو میمردم
دوسم نداشتی غصه می خوردم
آخرش دل تو رو بردم
آخرش دل تو رو بردم

گفتی منو می خوای چی کار تنها برو هر جا می خوای برو

وقتی که می رفتیم با پای پیاده
گفتی فقط یادت باشه یه دوستیه ساده،ساده،ساده،

در اخرين لحظه ديدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان اسمان قلبم
با تو يا بي تو بهاريست
همان لبخندي كه توان را
از من مي ربود بر لبانت
زينت بست.
و به ارامي از من  فاصله
گرفتي بي هيچ كلامي.
من خاموش به تو نگاه می كردم
و در دل با خود مي گفتم :اي كاش اين قامت
نحيف لحظه اي فقط لحظه اي  مي انديشيد كه
اسمان بهاري يعني ابر
باران رعد وبرق و طوفان
ناگهاني
و اين جمله ،جمله اي
بود بدتر از هر خواهش
براي ماندن و تمنايي
بود براي با او بودن.

 دیدی تا حالا اگر کسی رو دوست داشته باشی دلت نمیاد اذیتش کنی؟
دلت نمیاد شیشه دلش رو با سنگ زخم زبون بشکنی؟
دلت نمیاد ازش پیش خدا شکایت کنی حتی اگر بره و همه چیزو با خودش ببره...
حتی اگر از اون فقط های های گریه ی شبانت بمونه و عطر اخرین نگاهش... حتی اگر بعد از رفتنش پیچک دلت به شاخه نازک تنهایی تکیه کنه دیدی؟هر گوشه و کنار شهر هر وقت کسی از کنارت رد میشه که بوی عطرش رو میده چه حالی میشی؟
بر میگردی و به اون رهگذر نگاه میکنی تا مطمئن بشی خودش نبوده...

  گاهی نگاه گرمت را بر دل بی تابم حس میکنم. می فهم که از

جایی، گوشه ای، کناری، بالادستی، پشت ابری داری نگاهم

میکنی. خجالت میکشم. جای نگاه تو بر دلم میماند.

 گاهی نبین. گاهی نگاهم نکن...

اگر بتوانم در گوشه قلب تو جای دنجی را برای خود پیدا کنم،زندگی ام به بیهودگی نگذشته است .

  اگرتوانم در آخرین نامه ام صادقانه بگویم هر یک از واژه ها می توانند آفریننده روحهای بزرگ باشند،روحهای تشنه ای که می خواهند به دیدار خداوند نائل شوند،نفسی به آسودگی خواهم کشید.

  اگرتوانم شوقهای خفته در درونم را بیدار کنم تا ببینی در سطر سطر دستهایم چه حکایتهایی از عشق بی پایان تو نهفته است،آرام چشم بر هم می گذارم.

  اگرتوانم به تو بگویم تنهایی من شبیه پیامبری است که به غیر از دوستی تو حرفی بر زبان نیاورد ،تحمل ادامه شب چقدر آسان می شود.

  اگر بتوانم به تو آنقدر نزدیک شوم که از میان نفسهایت بوی عشق را بشنوم ،بی دغدغه سختیهای زندگی را پشت سر میگذارم.

دلم می خواهد تا صبحی که مردگان از خواب سنگین خود بر می خیزند با تو حرف بزنم و تمام واژه هایی را که به یاد تو جمع کرده ام ،نشانت بدهم ،اما حیف...ناگهان باران از راه می رسد و صاعقه ها  رعد ها صدایم را با خود می برند.

دلم می خواهد هر لحظه از روزهای باقیمانده عمرم یک شعر باشد،یک شعله،یک سکوت،یک آرزو و آنقدر بکر و بدیع جلوه کنم که هیچ گاه چشم از من برنداری.

دلم می خواهد زمین همچنان به گردش خود ادامه دهد تا فرصت کنم تمام گلهای دنیا را به یاد مهربانی های تو ببویم...

دراتاق شيشه ای دلم مات ترين تصوير نقش من است

تمام اتاق پوشيده از نقش توست

حتی دلم هم تورابيشترمی پسندد

و من که از بخارپشت شيشه ای  توراتماشا می كنم

به دنبال آنم كه راهی برای ورود به دلم پيدا كنم

اگرمي توانی دلم رابشكن

تا لحظه ای باتو باشم

هرچندكوتاه هرچند كم

اماباتوباشم

بعد ازآن آزادی

ومن بادلی شكسته به دنبال پيوندی ازتو هستم

شايد اين چرخه ادامه داشته باشد

زيباست نه؟